Corso Zundert archief
Heraldiek 't Stuk

Vrije val

't Stuk 2009

7e prijs
Categorie
Wagen
Startnummer
5
Punten
563
Hun wangen worden naar achteren gedrukt door de enorme valsnelheid. Terwijl de wind tegen de gezichten slaat, wordt verwoed geprobeerd de collega-parachutist vast te grijpen. Veel tijd is er niet. De eerste contacten worden gemaakt terwijl de laatste parachutisten in de verte uit het vliegtuig springen. Het wordt een race tegen de klok om op tijd de aansluiting te vinden om zo de gewenste formatiesprong te realiseren.

Foto's

Tip: swipe om te bladeren

  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 1 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 2 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 3 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 4 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 5 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 6 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Werner Pellis 7 / 26
    Foto Werner Pellis
  • Vrije val 8 / 26
  • Vrije val 9 / 26
  • Vrije val 10 / 26
  • Vrije val 11 / 26
  • Vrije val 12 / 26
  • Vrije val 13 / 26
  • Vrije val 14 / 26
  • Vrije val 15 / 26
  • Vrije val 16 / 26
  • Vrije val 17 / 26
  • Vrije val 18 / 26
  • Vrije val 19 / 26
  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 20 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 21 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Sandra Dunk 22 / 26
    Foto Sandra Dunk
  • Vrije val, Foto Werner Pellis 23 / 26
    Foto Werner Pellis
  • Vrije val, Foto Werner Pellis 24 / 26
    Foto Werner Pellis
  • Vrije val, Foto Werner Pellis 25 / 26
    Foto Werner Pellis
  • Vrije val, Foto Werner Pellis 26 / 26
    Foto Werner Pellis

Juryrapport

Mooie uitwerking van een reeks momentopnames. De vaart en dynamiek, die uit het geheel spraken, waren goed gekozen. Zelfs de turbulentie van een vallend lichaam in de lucht kwam goed naar voren door de verschillende positionele draaiingen. Erg mooi om deze valmomenten zonder verdere franje uit te voeren. Ook het perspectief van de lager zwevende - ten opzichte van de hoger springende- mensen was knap gedaan. Mooie uitwerking van details, zoals de manier waarop de parachute aan het lichaam gegespt was, de door lusjes getrokken riemen, de contrasterende streep over de zijkant van de benen en de hoogtemeters om de polsen. Wel jammer van de buizenconstructie die was echt te zwaar vooral naar achter toe. De buizen hadden juist daar voor het effect dunner moeten worden. De perspectivische werking was een spektakel om naar te kijken. Het kleine toegevoegde vliegtuigje was weer jammer. Het werd te verhalend en een beetje prutserig. Dit was niet nodig geweest; de rest van het beeld was sterk genoeg in zijn beeldtaal. Een andere kritische opmerking is dat het perspectief maar op enkele plaatsen rond de wagen werkte. Je moest niet voor de wagen gaan staan, want dan dekte de grootste figuur de rest af. Niet erachter of opzij, want dan zag je alleen een wirwar van armen en benen. Het mooiste beeld recht voor de wagen, vier, vijf stappen uit het midden. Dan kwamen de hele rij springers afzonderlijk tot hun recht. Dat betekende ook op straat slechts een kort moment van volle glorie en dat was jammer voor een met lef en durf gekozen thema als dit. Het doet de jury wel weer genoegen te zien dat de nadruk die zij de laatste jaren heeft gelegd op verbetering van de anatomische uitwerking zijn vruchten afwerpt. Afmetingen van ledematen klopten. Broekspijpen waren geen kokers meer van steeds dezelfde vorm, maar bewogen in de juiste proportie realistisch in de wind. Goed gezien hoe harde wind een lichaam in wapperende stof aftekent, heel overtuigend vormgegeven.