Foto's
Tip: swipe om te bladeren
Tip: blader met de pijltjestoetsen ← →
-
1 / 29
-
2 / 29
, foto Edwin Muller -
3 / 29
-
4 / 29
Foto Sandra Dunk -
5 / 29
Foto Sandra Dunk -
6 / 29
-
7 / 29
-
8 / 29
-
9 / 29
-
10 / 29
-
11 / 29
-
12 / 29
-
13 / 29
-
14 / 29
Foto Sandra Dunk -
15 / 29
Foto Sandra Dunk -
16 / 29
Foto Sandra Dunk -
17 / 29
-
18 / 29
-
19 / 29
-
20 / 29
-
21 / 29
-
22 / 29
-
23 / 29
-
24 / 29
-
25 / 29
-
26 / 29
-
27 / 29
-
28 / 29
Foto Remco Sannen -
29 / 29
Foto BN DeStem
Video's
Corsosound
-
Booming City (Dag)
-
Booming City (Nacht)
Juryrapport
Het winnende ontwerp kenmerkt zich door een architectonische en stedenbouwkundige
compositie die het woord “bloemencorsowagen” al binnen een honderdste seconde ontstijgt
en zichzelf een schitterend autonoom kunstwerk mag noemen. Zowel stilstaand als rijdend.
De langste / hoogste wolkenkrabber steekt als een lans vooruit, richting publiek.
Als de wagen voorbij trekt is het alsof een andere planeet voorbij scheert, met een autonome
bloedsomloop van wegen en rivieren, als je de wagen nakijkt zie je een verdwijnende ster,
met wolkenkrabbers als stralen. Kortom: ‘Booming City’ is een belevenis.
Door het grafisch kleurgebruik van de dahlia’s en de bijzonder vernieuwende toepassing van
duizenden ledlampjes wordt een heel beklemmende sfeer van een wereldstad opgeroepen.
En er is nog heel veel meer waarvan de jury enthousiast wordt: de zorgvuldigheid waarmee
alles gemaakt is, de manier waarop de luidsprekers verborgen zijn, de brug aan de bovenzijde
die een mooi silhouet vormt, de ledlampjes die een spitsuur in de avond verbeelden.
Snelwegen banen zich letterlijk en figuurlijk een weg vrij door het stedelijke landschap,
waarin iedere bezoeker zich nietig voelt door de immense bloemende hoogbouw.
Grote waardering voor de uitgekiende ordening van dat alles, vooral van de wegen die de
onderdelen van de stad met elkaar verbinden en een rotonde als hart hebben. ‘Booming City’
lijkt daardoor nog het meest op een pulserend organisme. De muziek van Philip Glass
ondersteunt dat idee.
En er is nog een ander staaltje van vakmanschap. De wagen is heel plat van vorm, maar hij
lijkt heel ruimtelijk. Die ruimtelijkheid wordt ten eerste bereikt dankzij de ondergrond
waarop de wolkenkrabbers staan. Die basis wordt gevormd door twee schaalvormen die tegen
elkaar zijn geplakt en een mooie, strakke spanning hebben. De andere truc is het gebruik van
een vertekend perspectief dat aan de gebouwen een expansieve kracht geeft.
Een ruimtelijke wagen waarin het Escher-perspectief wordt uitgebuit om de stad als het ware
te laten zweven. Een heel mooi idee en concept wat een origineel en schitterend beeld heeft
opgeleverd.
Bijzonderheden
Aan de 'nachtkant' van deze wagen waren 20.000 computergestuurde LEDs gebruikt om de drukke verkeersstromen in de stad uit te beelden.